“—ขอโทษนะ ที่ต้องปล่อยให้อยู่คนเดียว”
เสียงปริศนานั้นดังก้องอยู่ในสถานที่อันแสนประหลาด ทุกประสาทสัมผัสล้วนไม่สามารถรับรู้ถึงสิ่งใดได้ เหมือนกับมีเพียงแค่ดวงจิตที่กำลังล่องลอยไปตามกระแสของความว่างเปล่าที่เข้มข้น แต่กลับรู้สึกอยากสัมผัสต้นกำเนิดเสียงนั้น อยากจ้องมอง และอยากโอบกอด แต่ลำพังแค่ดวงจิตนั้นไม่สามารถที่จะไขว่คว้าสิ่งใดได้ ดวงจิตไม่สามารถเอื้อมมือและไม่สามารถเรียกหา แม้แต่จะจ้องมองก็ยังมิอาจทำได้
ทั้งที่รู้สึกแบบนั้นแท้ๆ แต่แล้ว—
“—ลาก่อนนะ รักที่สุดเลย”
ความอ่อนโยนอันแสนอบอุ่นได้โอบกอดดวงจิตนั้นไว้ ก่อนที่ความอบอุ่นนั้นจะค่อยๆ สลายหายไป เหลือไว้เพียงแค่ดวงจิตที่ล่องลอยต่อไปอย่างโดดเดี่ยวเพียงลำพัง…