อรัมภบท

"ขอโทษนะ ที่ต้องปล่อยให้อยู่คนเดียว"

เสียงปริศนานั้นดังก้องในสถานที่ประหลาด ทุกประสาทสัมผัสไม่สามารถรับรู้สิ่งใดได้ เหมือนกับมีเพียงแค่ดวงจิตที่กำลังล่องลอยไปตามกระแสของความว่างเปล่า แต่กลับรู้สึกอยากสัมผัสต้นกำเนิดเสียงนั้น อยากจ้องมอง และอยากโอบกอด แต่ลำพังแค่ดวงจิตนั้น ไม่สามารถที่จะไขว่คว้าสิ่งใดได้ ไม่สามารถเอื้อมมือและไม่สามารถเรียกหา แม้แต่จะจ้องมองก็ยังมิอาจทำได้

"ลาก่อนนะ รักที่สุดเลย"

ความอ่อนโยนอันแสนอบอุ่นได้โอบกอดดวงจิตนั้นไว้ก่อนที่จะค่อย ๆ สลายหายไป เหลือเพียงดวงจิตที่ล่องลอยต่อไปอย่างโดดเดี่ยวเพียงลำพัง