Aecaetia

ดวงจิตที่ล่องลอยอยู่ในความว่างเปล่าได้ยินคำขอโทษและคำบอกรักเป็นครั้งสุดท้าย

อรัมภบทของ Aecaetia เปิดฉากด้วยเสียงอันอ่อนโยนและเศร้าสร้อยซึ่งไม่อาจเอื้อมถึง ดวงจิตที่ล่องลอยอยู่ในความว่างเปล่าได้สัมผัสความอบอุ่นนั้นเพียงชั่วขณะ ก่อนจะถูกทิ้งไว้เพียงลำพังอีกครั้ง